CIT estoński: od sprawdzenia warunków po ich pilnowanie

Wejście w ten model jest obwarowane zestawem warunków, które muszą być spełnione jednocześnie. Wystarczy, że jeden przestanie obowiązywać, żeby spółka straciła prawo do rozliczania się w tej formie.

• W strukturze właścicielskiej mogą być wyłącznie osoby fizyczne
• Spółka nie może posiadać udziałów ani akcji w innych podmiotach
• Minimalny poziom zatrudnienia poza udziałowcami, utrzymywany przez cały okres
• Udział przychodów pasywnych poniżej ustawowego progu
• Prowadzenie ksiąg pozwalające ustalić wynik zgodnie z ustawą o rachunkowości

Najczęstszy powód utraty statusu to spadek zatrudnienia w trakcie roku, czyli coś, co dzieje się samo, jeśli nikt tego nie pilnuje. Dlatego sprawdzamy ten warunek co miesiąc, a nie raz do roku.

To zdecydowanie największe źródło nieprzyjemnych niespodzianek. Część wydatków, które w klasycznym CIT są zupełnie neutralne, w modelu estońskim może zostać uznana za świadczenie na rzecz wspólnika i podlegać opodatkowaniu.

• Samochody osobowe używane również do celów prywatnych
• Pożyczki udzielane wspólnikom i podmiotom powiązanym
• Najem od wspólnika oraz transakcje z podmiotami powiązanymi na warunkach odbiegających od rynkowych
• Wydatki reprezentacyjne i te trudne do powiązania z działalnością operacyjną
• Darowizny oraz świadczenia na rzecz osób bliskich wspólnikom

Firma, która wchodzi w ten model i nie zmienia nawyków wydatkowych, potrafi stracić całą przewagę podatkową na wydatkach, o których nikt nie pomyślał jako o wypłacie do wspólnika.

Wejście wymaga zawiadomienia urzędu w określonym terminie, a przy przejściu w trakcie roku również zamknięcia ksiąg i sporządzenia sprawozdania finansowego. Do tego dochodzi ustalenie różnic przejściowych między wynikiem podatkowym a bilansowym. Datę graniczną wyliczamy indywidualnie dla Twojego roku obrotowego. Najczęściej okazuje się wcześniejsza, niż klient zakładał.

Nie każdej spółce się to opłaca i mówimy o tym wprost. Jeśli wypłacasz cały zysk na bieżąco, korzyść z przesunięcia momentu opodatkowania w dużej mierze znika, a zostają dodatkowe obowiązki i ryzyko utraty statusu. Podobnie przy spółkach o przewadze przychodów pasywnych albo złożonej strukturze właścicielskiej; tam koszt dostosowania bywa wyższy niż zysk.