Jak rozliczyć prowizje z marketplace i opłaty platformy?

Okres się zamyka, platforma robi wypłatę i na koncie ląduje kwota mniejsza od sprzedaży. Różnica to opłaty potrącone po drodze. Osobnej faktury do każdej z nich nie ma, bo operator rozlicza się okresowym zestawieniem.

Ta różnica ma dwie warstwy naraz. Po stronie przychodu liczy się to, co zapłacił kupujący, a nie to, co przelał operator. Po stronie kosztu każda potrącona pozycja jest zapłatą za usługę, którą ktoś ci sprzedał.

Kim jest ten ktoś, przesądza o całej reszcie. Operatorzy dużych platform fakturują ze spółek zarejestrowanych poza Polską. O sposobie rozliczenia decyduje więc wystawca, nie nazwa opłaty w zestawieniu.

Gdy nabywcą usługi jest polski przedsiębiorca, miejsce opodatkowania przenosi się do kraju nabywcy. Wystawca nie dolicza swojego podatku, tylko wskazuje, że rozliczenia dokonuje kupujący. Obowiązek wykazania transakcji spada na Ciebie.

Sam mechanizm sprowadza się do jednego ruchu. Ten sam podatek wykazujesz jako należny i jako naliczony. Przy pełnym prawie do odliczenia efekt gotówkowy jest zerowy i to jest zwodnicze, bo brak skutku w kasie nie oznacza, że pominięcie transakcji jest bez konsekwencji.

Prawo do odliczenia przestaje być oczywiste przy sprzedaży mieszanej albo gdy część działalności jest zwolniona. Wtedy podatek należny jest pełny, a naliczony ograniczony proporcją. Import usług przestaje być neutralny i staje się realnym kosztem.

Do tego dochodzi rejestracja. Nabycie usług od podatnika z innego kraju Unii wymaga zgłoszenia dla celów transakcji unijnych i podania numeru operatorowi platformy. Jeżeli w ustawieniach konta sprzedawcy numeru nie ma, platforma potraktuje Cię jak konsumenta i doliczy podatek swojej jurysdykcji. Tego podatku nie odliczysz w Polsce.

Usługi kupione spoza Unii rozliczasz analogicznie w deklaracji, ale nie trafiają do informacji podsumowującej. To rozróżnienie łatwo przeoczyć, gdy pozycje z raportu księguje się hurtem, jednym zapisem.

Klasyfikujesz po tym, kto opłatę nalicza i czego ona dotyczy, a nie po nazwie z zestawienia. Ta sama pozycja u dwóch sprzedawców potrafi dać dwa różne skutki, bo fakturuje ją inna spółka z grupy operatora.

Pierwszy wyjątek to opłaty naliczane przez polski podmiot z grupy platformy. Wtedy dostajesz zwykłą krajową fakturę i importu usług nie ma. Sprawdź to przy pierwszym rozliczeniu i wracaj do tematu po każdej zmianie regulaminu, bo operatorzy przenoszą fakturowanie między spółkami.

Drugi wyjątek to obsługa płatności. Część takich usług korzysta ze zwolnienia, co zmienia sposób ujęcia, choć transakcja nadal musi zostać pokazana.

Trzeci to obciążenia, które nie są wynagrodzeniem za usługę: kary regulaminowe, sankcje za naruszenie zasad, rekompensaty za towar zagubiony lub uszkodzony u operatora. Sankcja zwykle zostaje poza zakresem podatku od towarów i usług, a rekompensata bywa przychodem podatkowym, mimo że żadnej usługi tam nie ma.

Osobno stoi magazynowanie. Sama opłata najczęściej jest importem usług, ale fizyczna lokalizacja magazynu potrafi uruchomić obowiązek rejestracji w kraju, w którym leży Twój towar. To odrębny temat i rozpisujemy go w /wiedza/magazyn-za-granica-a-rejestracja-vat.

Platforma nie generuje osobnego dokumentu do każdej transakcji w formie znanej z obrotu tradycyjnego. Wystawia okresowe zestawienie, w którym po jednej stronie stoi sprzedaż, a po drugiej wszystkie potrącenia. Na rachunek wpływa różnica.

Ten raport nie trafi do KSeF i żadne wdrożenie tego nie zmieni. Jedno nie wyklucza drugiego. Dokument spoza krajowego rejestru faktur nadal jest dowodem księgowym i nadal na jego podstawie księgujesz. Rejestr obejmuje określony typ dokumentu, a nie wszystko, co buduje Twój wynik. Co jeszcze zostaje poza systemem, opisujemy w /wiedza/co-zostaje-poza-ksef.

Praktyczny wniosek jest jeden: raport rozkładasz na pozycje. Przychód w wartości należnej od kupującego, zwroty, prowizje, opłaty logistyczne, reklama, korekty, kwoty zatrzymane przez operatora jako zabezpieczenie.

Porządek utrzymuje konto rozrachunkowe z operatorem. Sprzedaż zwiększa saldo należności, opłaty je zmniejszają, wypłata je zamyka. Saldo powinno w każdym momencie odpowiadać temu, co platforma pokazuje jako środki dostępne i zablokowane.

Raport bywa prowadzony w kilku walutach naraz, bo sprzedaż idzie na kilku rynkach, a wypłata trafia na jedno konto. Operator przewalutowuje po własnym kursie i pobiera za to opłatę. W jednej linijce zestawienia siedzą więc trzy różne zdarzenia: sprzedaż w walucie rynku, przewalutowanie i opłata za przewalutowanie.

Każda pozycja wymaga własnego przeliczenia. Dla podatku od towarów i usług liczy się kurs właściwy dla dnia poprzedzającego powstanie obowiązku podatkowego. Dla kosztu w podatku dochodowym kurs sprzed dnia poniesienia kosztu. Te dwie wartości nie muszą być równe i zwykle nie są.

Różnice kursowe powstają dodatkowo przy rozliczeniu należności i zobowiązań wobec operatora. Tu pojawia się niuans: znaczna część rozliczenia następuje przez potrącenie, a nie przez fizyczny przepływ waluty. Sposób ujęcia takiego potrącenia zależy od przyjętej metody ustalania różnic kursowych. To decyzja, którą podejmuje się raz, na starcie, a nie improwizuje co miesiąc.

Na końcu zostaje uzgodnienie. Okres raportu platformy rzadko pokrywa się z miesiącem kalendarzowym, a wypłata często przechodzi na kolejny okres. Suma pozycji raportu powinna dać wpływ na rachunek powiększony o kwotę pozostawioną na koncie operatora. Jeśli się nie zgadza, w zestawieniu jest pozycja, której nikt nie zmapował na konto księgowe.